Pochodzenie

Jan Welka urodził się 31 sierpnia 1899 roku we Wrzeszczynie (dzisiejszy powiat czarnkowsko – trzcianecki), jako syn Teodora i Katarzyny z domu Spychalskiej.

Został zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje w ZSRR wiosną 1940 roku.

Rodzina

Ze związku z Weroniką Agatą z domu Góźdź miał synów Henryka i Ryszarda oraz córkę Elżbietę.

Etapy działalności

Okres międzywojenny – walka

W 1919 roku jako ochotnik zaciągnął się do powstania wielkopolskiego. Pod dowództwem por. Kostrzewskiego walczył o oswobodzenie Czarnkowa i w bitwach o Wrzeszczynę i Rosko.

Brał też czynny udział w kształtowaniu wschodniej granicy Polski. Walczył przeciwko Armii Czerwonej pod Modlinem w 1920 roku. W wojsku służył do 1921 roku.

Okres międzywojenny – praca

15 października 1923 roku wstąpił do Policji Państwowej w Wilnie w okręgu 16-tym, gdzie służył do 1926 roku. Później został przeniesiony do Jeżowa w województwie łódzkim, gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej.

II wojna światowa

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez władze radzieckie. Wraz z innymi pracownikami polskiej policji został zamordowany przez NKWD w Twerze i pochowany w Miednoje wiosną 1940 roku.

Po II wojnie światowej władze komunistyczne PRL sfałszowały akt zgonu, podając datę śmierci 10 maja 1946 roku.

Odznaczenia

Postanowieniem Prezydenta III RP Bronisława Komorowskiego z dnia 5 października 2007 roku mianowany został pośmiertnie na aspiranta Policji Państwowej.

Znaczenie postaci

Jan Welka brał udział w kształtowaniu granic II RP, walczył w powstaniu wielkopolskim, a także z bolszewikami.