Pochodzenie
Ludwik Cezary Napoleon Pawlicki urodził się 22 sierpnia 1922 roku w Marcinkowie w powiecie Mogilno. Jego rodzicami byli Czesław i Eleonora z domu Nowacka.
Ojciec pana Ludwika, Czesław Pawlicki, w sierpniu 1944 roku został aresztowany przez Niemców za działalność konspiracyjną (należał do Armii Krajowej) i trafił do obozu karno – śledczego w Żabikowie koło Poznania. Stamtąd przewieziono go do obozu koncentracyjnego Gross-Rosen (Rogoźnica, woj. dolnośląskie), gdzie zginął.
Ludwik Pawlicki zmarł po ciężkiej chorobie 10 marca 1991 roku. Spoczywa na cmentarzu w Kaczorach.
Dzieciństwo
Do szkoły podstawowej uczęszczał w Szubinie. We wrześniu 1938 roku wraz z rodzicami i braćmi – Michałem i Alfredem – przeprowadzili się do Margonina i w tym samym roku rozpoczął naukę w Gimnazjum Ogólnokształcącym w Chodzieży. Naukę kontynuował do chwili wybuchu II wojny światowej.
Wojna i służba wojskowa
W czasie okupacji został skierowany do pracy u niemieckiego gospodarza w Adolfowie. W latach 1945-1947 pełnił służbę w Wojsku Polskim w stopniu chorążego. W roku 1978 awansował do stopnia porucznika.
Wykształcenie
We wrześniu 1947 roku rozpoczął naukę w Studium Nauczycielskim w Chodzieży, jednak przerwał ją po trzech semestrach stwierdzając, że nauczanie nie jest jego powołaniem. Zainteresował się medycyną. W 1949 roku ukończył roczne Studium Wstępne przy Akademii Lekarskiej w Gdańsku. W 1951 roku rozpoczął naukę w Liceum Felczerskim w Toruniu. Szkołę tę ukończył w 1954 roku. Uzyskane kwalifikacje pozwalały mu wykonywać zawód lekarza, nie dając jednak tego tytułu. Z wykształcenia był więc felczerem.
Rodzina
20 listopada 1955 roku wstąpił w związek małżeński z Haliną Streich.W 1957 roku urodziła się córka Maria, a w 1958 córka Anna.
Mimo bardzo długich godzin pracy, zawsze starał się znaleźć czas dla rodziny. Nie chcąc tracić kontaktu z córkami, zabierał je czasem (szczególnie podczas wakacji) na wizyty domowe. Córki chętnie pełniły rolę “asystentek”.
Praca
Po ukończeniu nauki w Liceum, otrzymał nakaz pracy w Wiejskim Ośrodku Zdrowia w Kaczorach. Pracował tu samodzielnie przez 8 lat jako kierownik. W 1965 roku został zatrudniony w Przychodni Rejonowej w Chodzieży, w której pracował do czasu przejścia na emeryturę. Pracował także jako lekarz pogotowia ratunkowego oraz niejednokrotnie zastępował nieobecnych lekarzy w okolicznych przychodniach.
Początkowo do pacjentów (na terenie całej gminy) dojeżdżał rowerem, często wiele kilometrów dziennie. Później, jako środek transportu służył mu motor, a dopiero po wielu latach – samochód. Bywało, że podczas ciężkich zim, do chorego mógł dostać się wyłącznie saniami.
Ponieważ na początku swojej działalności był jedynym lekarzem na terenie gminy, w nagłych wypadkach, chorzy przychodzili do jego domu, często nocą, a także w dni wolne i święta. Dom Pawlickich był dla nich zawsze otwarty.
Pacjenci chętnie się do niego zwracali, ponieważ słynął z intuicji, trafności diagnoz oraz tego, że nigdy się nie poddawał i nawet w najtrudniejszych przypadkach (przez innych lekarzy uznanych za beznadziejne) starał się pomóc (często z sukcesami) lub choćby ulżyć w cierpieniu.
Praca zajmowała Ludwikowi Pawlickiemu bardzo dużo czasu. Rano przyjmował chorych w przychodni, a popołudniami, po krótkim odpoczynku, odwiedzał pacjentów w domach. Wizyty domowe przeciągały się niekiedy do późnych godzin nocnych. Chwile wytchnienia od pracy dawały mu coroczne wyjazdy do sanatoriów, pozwalały też nieco poprawić pogarszający się stan zdrowia.
Działalność pozazawodowa
Ludwik Pawlicki był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, Związku Bojowników o Wolność i Demokrację oraz radnym gminy Kaczory.
Pasje i zainteresowania
Największą pasją Ludwika Pawlickiego była jego praca zawodowa. Wykonywał ją z wielkim zaangażowaniem. Był oddany pacjentom całym sercem, nigdy nie odmawiał pomocy. Przedkładał pracę ponad własną wygodę, a nawet zdrowie. Przy tym był niezwykle bezpośredni, dowcipny i zawsze pełen optymizmu. Praca dawała mu dużo satysfakcji.
Pawlicki znał się na ziołolecznictwie. Sam zbierał i suszył odpowiednie rośliny i przyrządzał z nich lecznicze mieszanki.
Był kolekcjonerem znaczków oraz zapalonym czytelnikiem i zbieraczem książek, regularnie czytywał prasę z najróżniejszych dziedzin.
Lubił hodować rośliny, szczególnie upodobał sobie róże i tulipany. Hodował rybki akwariowe, a w jego otoczeniu nie mogło zabraknąć psów.
Odznaczenia
Za swoją pracę i działalność otrzymał odznaczenia:
– Złotą Odznakę Honorową za Zasługi w Rozwoju Województwa Pilskiego (1981),
– Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1982),
– Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984) ,
– Srebrny Krzyż Zasługi (1988).
Znaczenie postaci
Ludwik Pawlicki był świetnym lekarzem, znajdował czas dla każdego pacjenta. Pacjent był u niego zawsze na pierwszym miejscu. Chorych i cierpiących ludzi podnosił na duchu swoim optymizmem i poczuciem humoru. Nie stracił serca i zapału do pracy, mimo własnej, ciężkiej choroby. Współcześni lekarze mogliby brać przykład z jego postawy. Wzorować się na nim może także każdy człowiek, gdyż Ludwik Pawlicki był człowiekiem dobrym, życzliwym, pełnym poświęcenia w wykonywanej pracy oraz ciepła w stosunku do rodziny.