Dzieciństwo

Piotr Janaszek urodził się 21 kwietnia 1947 roku w mieszkaniu przy ul. Dolna Wilda w Poznaniu. Doktor Janaszek otrzymał imię Piotr po dziadku Piotrze Niedzieli. To od niego wszystko się zaczęło. Dziadek zdobywał doświadczenie w fabryce protez, po czym w 1920 roku założył i prowadził zakład w Poznaniu. Tam wykonywał protezy „ze znawstwem i miłością do człowieka”.[1] Podczas drugiej wojny światowej zakład ten przejął Fielgraf, z pochodzenia Niemiec, a sam Piotr Niedziela trafił do niewoli. Po śmierci dziadka, dzięki Mariannie Niedzieli, odzyskano i odnowiono pracownię. Powodem tej decyzji był wzrost liczby osób potrzebujących sztucznych kończyn. Po śmierci babci Piotra Janaszka rodzinną firmę przy Dolnej Wildzie przejęła matka Zuzanna, od której Piotr nauczył się wrażliwości na ludzkie cierpienia. To dzięki swojej matce, Piotr „wchodził w nowy świat z odziedziczonym po dziadkach i kultywowanym przez matkę szacunkiem do pracy, etosu pracy organicznej, z której uczynił swój drogowskaz w służbie społecznej”.[2] Po śmierci Zuzanny Janaszek do 2008 roku zakład prowadził jej syn Andrzej, który wykonywał protezy ortopedyczne.

Młodość

Piotr Janaszek był wzorowym uczniem Szkoły Podstawowej nr 42 w Poznaniu. Tam też w 1957 roku został zuchem zastępu „Łazików”. Aktywnie działał w pozyskiwaniu środków na obozy harcerskie, brał udział w rajdach, jeździł na letnie obozy i zimowiska. Piotr kontynuował naukę w III LO im. Marcina Kasprzaka. Następnie w 1964 roku zdawał do Akademii Medycznej w Poznaniu, jednak z powodu „niewłaściwego pochodzenia” nie dostał się. To jednak nie zmniejszyło jego chęci pracy w kierunku ortopedii. Zaczął pracować w Klinice Ortopedycznej w Poznaniu pod kierunkiem wybitnego lekarza i humanisty profesora Wiktora Degi. Będąc uczniem profesora, Piotr odkrywał nową metodę rehabilitacji poprzez gry i zabawy harcerskie, współtworzył w Klinice Drużyny „Nieprzetartego Szlaku” korzystając z doświadczeń Marii Łyczko.W latach 1965 – 1971 Janaszek studiował w Akademii Medycznej w Poznaniu.

Harcerstwo

Po studniach organizował dla niepełnosprawnych dzieci wyjazdy na letnie rehabilitacyjne obozy harcerskie. Jego nieodłącznym atrybutem podczas tych obozów była gitara, na której grał harcerskie piosenki, zarażając wszystkich optymizmem i humorem. Z harcerstwem Piotr Janaszek był związany do końca życia. Kierował Harcerską Służbą Informacyjną Hufca Wilda, Drużyną „Nieprzetartego Szlaku” Chorągwi Wielkopolskiej i Pocztą Harcerską. Był członkiem Rady Chorągwi Konińskiej ZHP. W latach 1987 – 1989 założył Żeńską Drużynę Starszoharcerską „Humanitas” w Koninie. W 1968 został podharcmistrzem, a w 1983 roku harcmistrzem.

Rodzina

Po uzyskaniu dyplomu ukończenia studiów Akademii Medycznej w Poznaniu w 1971 roku ożenił się z Joanną Sobocińską (ur. 1948, zm. 2009) absolwentką Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Tego samego roku państwo Janaszkowie zdecydowali się przeprowadzić do Konina. W 1975 urodziła się córka Piotra i Joanny, Zuzanna Karolina, która ukończyła marketing i zarządzanie na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Obecnie Zuzanna Janaszek – Maciaszek jest prezesem Zarządu utworzonej w 2004 roku Fundacji im. Doktora Piotra Janaszka PODAJ DALEJ. W 1976 roku urodziła się druga córka Olga Weronika, która ukończyła AWF w Poznaniu na kierunku turystyka i rekreacji. Obecnie Olga Janaszek – Serafin mieszka i pracuje w Warszawie, współpracując ściśle z Fundacją PODAJ DALEJ.

6 grudnia 1998 roku Piotr Janaszek wraz z żoną wracał z Warszawy, gdzie uczestniczył w imprezie mikołajkowej dla niepełnosprawnych dzieci. W Bardzinku koło Krośniewic jego samochód wpadł w poślizg i zderzył się czołowo z innym samochodem osobowym. Doktor Piotr Janaszek zginął na miejscu. Żona Joanna trafiła ciężko ranna do szpitala, w którym powróciła do zdrowia. Mimo tragedii, idee Doktora są kontynuowane przez córkę Zuzannę w ramach prowadzonej przez nią Fundacji im. Doktora Piotra Janaszka PODAJ DALEJ (www.podajdalej.org.pl ). Piotr Janaszek został pochowany na Cmentarzu Parafialnym św. Jana Vianneya w Poznaniu.

Działalność

W Koninie Piotr Janaszek rozpoczął pracę w Szpitalu Powiatowym (później Wojewódzkim). Zajmował się tam ortopedią i rehabilitacją. Stworzył Oddział Rehabilitacji Dziecięcej (pierwszy w Polsce w szpitalu wojewódzkim) w roku 1983, którego został ordynatorem, Poradnię Zaopatrzenia Ortopedycznego, Oddział Wojewódzki Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem (od 1993 roku był prezesem Zarządu Głównego TWK) i jeden z pierwszych w Polsce Warsztat Terapii Zajęciowej dla osób z ciężkim kalectwem. Stworzył nowatorski Ośrodek Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej w Mielnicy nad Gopłem. Pełnił również funkcję Sekretarza Narodowego w Rehabilitation International – najstarszej międzynarodowej organizacji zajmującej się problemami osób niepełnosprawnych, afiliowanej przy ONZ. Od 1981 roku organizował w Koninie Ogólnopolskie Przeglądy Filmów ”Żyją Wśród Nas”, poświęcone problemom osób niepełnosprawnych (to jedna z 4 tego typu imprez w świecie).

Mielnica

W 1978 roku Doktor Piotr Janaszek powrócił do organizowania letnich obozów rehabilitacyjno-wypoczynkowych dla dzieci niepełnosprawnych, podczas których rehabilitację łączono z zabawą i zdobywaniem sprawności harcerskich. Pierwsze obozy organizował w Słupcy i Giewartowie, kolejne w Mielnicy nad Gopłem. To właśnie Mielnica zauroczyła go najbardziej. Włożył wiele pracy i ogromny wysiłek w to, aby powstał tam ośrodek rehabilitacji dla dzieci i młodzieży z dysfunkcją narządu ruchu. W 1981 roku Doktor Piotr otrzymał budynek w Mielnicy – to był początek długiej drogi. „Mielnica była ukochanym dzieckiem doktora Piotra. Walczył o nią z determinacją wszelkimi dostępnymi środkami”.[3] W 1989 roku stworzył w Koninie Fundację „Mielnica”, przy której działały dwa Warsztaty Terapii Zajęciowej, Zakład Pracy Chronionej i Ośrodek Rehabilitacji. Przez dzieci, które wszystkie bardzo kochał, został nazwany „Doktor Mielnica”. Tak też adresowane były listy do ośrodka w Mielnicy, które zawierały prośby o przyjęcie na turnusy rehabilitacyjne. Przyjeżdżało na nie około 250 osób rocznie z Polski i zagranicy. Dzięki tej „wyspie szczęścia” wiele dzieci niepełnosprawnych po raz pierwszy w życiu pływało łódką, kąpało się w jeziorze, spało w namiocie i spędzało niezapomniane chwile przy harcerskich ogniskach. Co najważniejsze doświadczały tu wiele miłości, przyjaźni, zrozumienia i szczęścia.

Abilimpiady

Doktor Piotr Janaszek zorganizował także w Koninie pierwszą Ogólnopolską Olimpiadę Umiejętności Osób Niepełnosprawnych „Abilimpiada”, której celem było rozwijanie zainteresowań i talentów osób niepełnosprawnych, współzawodnictwo, nawiązywanie i podtrzymywanie kontaktów oraz pokazanie społeczeństwu umiejętności osób niepełnosprawnych.

Wyjazdy za granicę

Dzięki wielu kontaktom zagranicznym Piotr Janaszek organizował turystykę zagraniczną osób niepełnosprawnych. Dzieci i młodzież miały możliwość wyjazdu do Szwecji, Holandii, Czech, Niemiec, Węgier, Stanów Zjednoczonych, Włoch i Francji. Pomagał też wielu niepełnosprawnym podjąć studia i znaleźć pracę.Na początku lat 90-tych na kilka lat wyjechał do Nowego Jorku, aby poszerzyć umiejętności i unowocześnić wiedzę z zakresu rehabilitacji. Wspólnie z młodszym bratem Pawłem powołali tam w 1990 roku Disabled Children’s Camp Foundation, której celem była przed wszystkim pomoc osobom niepełnosprawnym w Polsce organizowana dzięki wsparciu Polonii amerykańskiej.

Piotr Janaszek był człowiekiem skromnym. Ilekroć otrzymywał nagrodę lub odznaczenie, twierdził iż jest to zasługa całego zespołu ludzi. „…wszędzie było go pełno. Nie spoczął, dopóki nie postawił sobie nowego zadania, nie rozkręcił nowego przedsięwzięcia”.[4] A wszystko to czynił dla dobra drugiego człowieka.

Nagrody i wyróżnienia

Doktor Piotr Janaszek otrzymał Medal im. Karola Marcinkowskiego przyznany w 1984 roku przez Senat Akademii Medycznej w Poznaniu, nagrodę im. Hanny Dworakowskiej Serce na Dłoni, którą otrzymał w 1988 roku i przyznany przez dzieci Order Uśmiechu. Poza tymi nagrodami otrzymał także „Murowany Szesnastak” (nr 27) nadany przez Kapitułę 16. PDH im. Gen. J. Bema w Poznaniu, Nagrodę Pracy Organicznej nadaną przez „Głos Wielkopolski” (1991 r.), Krzyż za Zasługi dla ZHP, Złoty Medal Alberta Schweitzera przyznany przez Polską Akademię Medycyny, Brązowy i Złoty Krzyż Zasługi, Złotą Odznakę TWK, odznakę Przyjaciel Dziecka, odznakę Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia, tytuł Człowieka Roku Województwa konińskiego, tytuł laureata plebiscytu Kwatery Głównej ZHP i tygodnika „Motywy” dla wyróżniającego się instruktora harcerskiego „1 ze 100000” i wiele innych. Po śmierci został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski nadanym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, medal „Twórcy Polskiej Rehabilitacji”, tytuł „Wielkopolanina Roku 1998” przyznany przez Słuchaczy Radia Merkury oraz tytuł „Człowieka Wielkiego Serca” przyznany przez widzów poznańskiego programu Wyzwanie.

Biografia:

„Doktor Piotr. Pasje życia Piotra Janaszka” Eugenia R. Dabertowa

http://www.podajdalej.org.pl/pl/mid-menu/o-nas/doktor-piotr-janaszek.html

http://wiadomosci.ngo.pl/wiadomosci/490249.html

http://www.jmv-solacz.pl/cmentarz.html