Pochodzenie

Józef Reinholz urodził się 29 kwietnia 1884 roku w Koronowie.Był synem znanego w tym mieście przedsiębiorcy.

Edukacja

Ukończył Gimnazjum Księży Salezjanów w Pelplinie. Następnie studiował w Berlinie oraz Fryburgu. W 1911 roku uzyskał dyplom aprobowanego aptekarza. Był stypendystą Towarzystwa Naukowej Pomocy. Studia farmaceutyczne ukończył w Karlsruhe w roku 1913.

Etapy życia

Od 1914 r. zarządzał apteką “Pod Orłem” w Koronowie. Do Łobżenicy przeprowadził się w roku 1918 wraz z żoną Haliną z domu Szykulską (córką lekarza). Miał trzech synów: Bogdana, Lecha i Janusza oraz córkę Urszulę. Dnia 1 lutego 1918 r. kupił łobżenicką aptekę i prowadził ją do roku 1939. Po wojnie apteką kierował jego syn Bogdan. Obecną właścicielką jest wnuczka – Iwona Reinholz-Cynajek. Jesienią 1918 r. Józef Reinholz został wybrany na prezesa miejscowej Rady Ludowej. W czasie Powstania Wielkopolskiego z ramienia Rady organizował ochotniczy oddział powstańczy. Po odzyskaniu niepodległości w dniu 25 stycznia 1920 roku witał na Starym Rynku żołnierzy 7 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Swe przemówienie powitalne zakończył okrzykiem: “Niech żyje Wojsko Polskie i Polska!”. Tego samego dnia przejmował władzę administracyjną od niemieckiego burmistrza Lehmana. 19 lipca 1920 r. został mianowany komisarycznym burmistrzem Łobżenicy. Złożył rezygnację z urzędu 4 grudnia 1920 r., ale z braku następcy obowiązki burmistrza pełnił do 10 listopada 1922 r. Po wybuchu wojny jako jeden z pierwszych Józef Reinholz został aresztowany i uwięziony w piwnicach gmachu łobżenickiego sądu. Nocą z 11 na 12 listopada 1939 roku, wraz z innymi aresztowanymi wywieziony przez hitlerowców do Paterka koło Nakła i tam rozstrzelany. Mordu tego dokonał oddział Selbstschutzu złożony z Niemców mieszkających w Łobżenicy i okolicach. Po wojnie pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu w Łobżenicy. W roku 2004 z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Łobżenicy oraz członków rodzin na mogile ustawiona została tablica z nazwiskami pomordowanych.

Działalność społeczna

Józef Reinholz czynnie działał w do Bractwie Strzeleckim. Jako Najstarszy Bractwa był inicjatorem sztandaru brackiego. Jest autorem pierwszej monografii Łobżenicy pt: „Krótki zarys historii miasta Łobżenicy”. Opisał tam dzieje miasta od założenia po czasy jemu współczesne. Monografię wydał własnym nakładem 30 lipca 1924 roku, dedykując ją Bractwu Strzeleckiemu z okazji poświęcenia sztandaru. Był aktywnym działaczem Narodowej Demokracji i z jej ramienia kandydował w wyborach do sejmu 16 listopada 1930 r. W trakcie następnych wyborów, w 1935 roku, został aresztowany i osadzony w bydgoskim więzieniu za przekonania polityczne. W latach 1913-1939 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Narodowej Banku Ludowego w Łobżenicy. Honorowo prezesował miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej. Był jednym z głównych fundatorów przebudowy Łobżenickiej fary w latach 1931 – 1932.

Nagrody i odznaczenia

Dnia 26.02.1939 r. walny zjazd Koła Pułkowego Siódmiaków 61 czyli pamiętnego 7 Pułku Strzelców Wielkopolskich, nadał Józefowi Reinholzowi godność Członka Honorowego. Akt nadania tytułu przechowywany jest w zbiorach Izby Muzealnej w Łobżenicy.

Znaczenie postaci

Gorący patriota, działacz niepodległościowy, polityczny, społeczny i katolicki. Z zamiłowania historyk. Silnie związany z Łobżenicą. Cieszył się niezwykłym autorytetem wśród mieszkańców miasta.