DZIECIŃSTWO
Urodziła się 24.09.1947 r. w Słopanowie jako najstarsza z czworga dzieci Hieronima i Anny Brzeźniak.
Ojciec pracował jako mechanik w Zakładach Naprawy Samochodów w Poznaniu.
Najmłodsze lata spędziła w Słopanowie, a później w Obrzycku. W roku 1959 zamieszkała ponownie w Słopanowie ze swoimi dziadkami, by pomagać im w prowadzeniu gospodarstwa rolnego.
Szkołę podstawową rozpoczęła w Słopanowie, by następnie klasy III-V ukończyć w Obrzycku.
W 1961 roku podjęła naukę w Liceum Pedagogicznym w Trzciance. Ukończyła je w 1966 r. i od razu pojęła pracę zawodową w Gaju Małym.
Uczyła zgodnie ze swoimi zainteresowaniami matematyki, fizyki i chemii.
W roku 1967 Pani Bożena zaczęła naukę w II Studium Nauczycielskim w Poznaniu na kierunku „fizyka z matematyką”. Ukończyła je w 1969 roku. Następnym krokiem było pojęcie studiów na UAM w Poznaniu na Wydziale Matematyki i Fizyki na kierunku matematyka, gdzie uczęszczała w latach 1976-1980. Nieprzerwanie pracowała w szkole w Gaju ucząc matematyki i fizyki aż do 1999 roku. Będąc już emerytowanym nauczycielem jeszcze przez dwa lata pracowała w szkołach w Gaju i w Obrzycku.
RODZINA
W 1970 roku Pani Bożena wyszła za mąż za swego dawnego kolegę ze Słopanowa Zenona Bąka. Ma troje dzieci:
Syn Waldemar (ur. 1971 r.) – ukończył Wyższą Szkołę Morską w Szczecinie i jest pierwszym mechanikiem na statkach. Obecnie pływa u armatora holenderskiego na tankowcach.
Syn Przemysław (ur. 1973 r.) – ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Poznaniu, był nauczycielem, a obecnie pracuje jako wychowawca w zakładzie wychowawczym.
Córka Halszka (ur. 1987 r.) – ukończyła filologię rosyjską i angielską, obecnie kończy studia doktoranckie na wydziale anglistyki.
HARCERSTWO
Od podjęcia pracy w roku 1966 prowadziła żeńską drużynę harcerską. Wspólnie ze swoim kolegą i późniejszym dyrektorem szkoły w Gaju Andrzejem Stroińskim, który prowadził równolegle drużynę męską, organizowała obozy, zloty i inne imprezy harcerskie. Z jej inicjatywy uczniowie – nie tylko harcerze – brali udział w wielodniowych obozach organizowanych nieprzerwanie aż do roku 1987. Wielu mieszkańców Gaju Małego i okolic pamięta panią Bożenę właśnie z tych wakacyjnych wypadów. Dla niejednego była to jedyna możliwość wyjazdu podczas wakacji, dlatego czynnie angażowali się we wszelkiego rodzaju akcje mające na celu zebranie funduszy potrzebnych na wyjazd. Dużym osiągnięciem Pani Bożeny było to, że wyjechać mógł każdy, bez względu na sytuację finansową w domu.
Po wyprowadzeniu harcerstwa ze szkół w 1987 roku, rozwiązano drużynę i Pani Bożena na długie lata straciła kontakt z harcerstwem. Wróciła do niego w 2004 roku, kiedy to z grupą instruktorów założyła Krąg Starszyzny Harcerskiej „MATECZNIK” i do dzisiaj tam działa. Coroczne spotkania i ogniska stają się okazją do wspomnień i przywołania ducha dawnych obozów harcerskich.
ZNP
Kolejną dziedziną działalności Pani Bożeny Bąk jest praca w Związku Nauczycielstwa Polskiego, do którego należy od 1966 r. Koleje losu ZNP były różne ze względów politycznych, dlatego w 1983 roku wraz z Marią Brągiel odnawiała struktury związkowe po okresie zawieszenia. W tym samym roku rejestrowała obrzycki oddział obejmujący zarówno Gminę jak i Miasto Obrzycko w sądzie, po czym została wybrana na jego prezesa. Jest nim do dzisiaj, bijąc tym wszelkie rekordy w Okręgu Wielkopolskim. Należąc do ZNP nieprzerwanie walczyła o dobre warunki pracy dla nauczycieli i pracowników szkół, pomagała młodym nauczycielom, była źródłem informacji m.in. w zakresie prawa oświatowego i awansów zawodowych. Nigdy nie odmówiła pomocy, służyła swoją wiedzą i radą każdemu, kto się do niej zwrócił ze swoim problemem. Ciekawostką jest, iż do dziś nie opuściła żadnego ważnego strajku lub akcji protestacyjnej np. w Warszawie.
KURATOR SĄDOWY
W latach 1991-2012 pełniła funkcję społecznego kuratora sądowego w Wydziale Rodzinnym Sądu Rejonowego w Szamotułach. W ramach swoich obowiązków opiekowała się wieloma rodzinami, które borykały się z różnymi problemami. Uczyła gotować, gospodarować, wychowywać… Pokazywała możliwe sposoby rozwiązywania problemów. Zdarzało się, że była inicjatorem remontów w domach swoich podopiecznych. Uruchamiała przy tym wszelkie możliwe znajomości i kontakty, by zebrać potrzebne materiały i fundusze. Serce nie pozwoliło jej nigdy przejść obojętnie obok krzywdy dziecka, co często kończyło się tym, że sama gotowała i przygotowywała świąteczne posiłki dla rodzin, którymi się opiekowała.
ODZNACZENIA
Odznaczenia, jakimi może pochwalić się nasza bohaterka, to Złoty Krzyż Zasługi, Złota Odznaka ZNP oraz dwie odznaki „Zasłużony dla Rozwoju Województwa”.