Pochodzenie
Stanisław Zwolenkiewicz urodził się 21 kwietnia 1898 roku w Mięcierzynie w powiecie żnińskim, w rodzinie Michała i Petroneli z domu Różewskiej. Rodzice posiadali cztery morgi ziemi. Ojciec był robotnikiem pracującym w różnych miejscach, np. w lesie. Matka zajmowała się domem, a po śmierci męża chodziła dorywczo do pracy na tzw. odrobek. Ojciec zmarł, gdy Stanisław miał pięć lat. Jego i starszą o trzy lata siostrę wychowywała matka i dziadek, uczestnik wojny francusko – pruskiej.
Dzieciństwo
Chłopiec zaczął uczęszczać do szkoły w Mięcierzynie w wieku sześciu lat, tzn. w 1904 roku. Była to szkoła katolicka. Młody Stanisław Zwolenkiewicz uczestniczył w strajku szkolnym w latach 1905 – 1906, którego celem był protest przeciwko odmawianiu modlitwy w języku niemieckim. Ukończył cztery oddziały tej szkoły. Od 1911 roku pracował jako robotnik u rolników, pomagając im w domu i na polu. W ten sposób przez okres pięciu lat zarabiał na życie.
Młodość
W listopadzie 1916 roku, jako osiemnastoletni młodzieniec, został wcielony do wojska niemieckiego i skierowany do Kołobrzegu, do 9. Rezerwowego Pułku Grenadierów. Wkrótce wraz z jednostką przewieziono go na front we Francji. Walczył w następujących miejscowościach: Cambrey, Reims i Arras. Następnie skierowano go do Belgii, gdzie przebywał w miejscowościach: Ostenda, Diksbuden, Diksmuden, Langemark i Prikapella. Należał do tzw. latającej dywizji (Fliegende Division), w związku z czym był bardzo często przerzucany w różne miejsca. W czasie działań wojennych był dwukrotnie ranny – raz w roku 1917 pod Langemark w rękę i drugi raz – 22 marca 1918 roku pod Popaune został ranny i otruty gazem. W lipcu 1918 roku powrócił do garnizonu w Stargardzie, gdzie dowiedział się o rewolucji w Niemczech i końcu I wojny światowej. Zamęt rewolucyjny sprzyjał rozluźnieniu dyscypliny i wykorzystaniu tej sytuacji do dezercji z wojska, co zrealizował Stanisław Zwolenkiewicz. Po wielu trudach dotarł do domu w Mięcierzynie.
W nocy z 28 na 29 grudnia 1918 roku dowiedział się o wybuchu powstania wielkopolskiego, w którym wziął czynny udział. Walczył pod Żninem, Rynarzewem i Szubinem. W lutym 1919 roku został przyjęty do I Batalionu Garnizonowego w Poznaniu. Choroba uniemożliwiła mu ponowne skierowanie na front. Batalion, w którym służył przejął posterunki po Straży Ludowej, jak również zajął się pilnowaniem porządku publicznego.
W czerwcu 1919 roku Stanisław Zwolenkiewicz został przeniesiony do Kompanii Sztabowej Dowództwa Frontu Wielkopolskiego, dowodzonego przez generała Józefa Dowbora-Muśnickiego. Zajmował się tam zaopatrzeniem kasyna oficerskiego. Dalsze losy wojskowe dotyczą Torunia, dokąd została przeniesiona jednostka po likwidacji dowództwa. Tam też miała powstać III Armia Rezerwowa. Stanisław Zwolenkiewicz został wliczony w skład grupy operacyjnej pułkownika Rybaka, z którym brał udział w walkach pod Chełmem Lubelskim.
Po pewnym czasie przebywania w szpitalu został skierowany do Poznania, do zapasowego batalionu 57 Pułku Piechoty. W 1921 roku służył w Biedrusku i w tym samym roku zdecydował się na odejście do cywila.
Działalność
Przed II wojną światową i w czasie okupacji niemieckiej pracował na różnych stanowiskach w spółce “Akwawit”. Po wyzwoleniu i przejęciu tej firmy przez Państwowy Monopol Spirytusowy nadal podejmował tam pracę. W roku 1957 przeszedł na emeryturę.
Od 1937 roku zamieszkał w Suchym Lesie, gdzie kupił dwie morgi ziemi. Po wojnie wybudował dom na ulicy Poligonowej 1 i od 1957 roku zamieszkał tam na stałe.
Przed II wojną światową pełnił funkcję komendanta Koła Powstańców Wielkopolskich im. Ignacego Jana Paderewskiego z siedzibą w Zamku Cesarskim w Poznaniu, obecnie Centrum Kultury “Zamek”.
Działalność polityczną rozpoczął w roku 1945, wpisując się na listę Polskiej Partii Socjalistycznej, a po kongresie zjednoczeniowym został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1946 – 1948 piastował funkcję prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w Suchym Lesie. Od 1959 roku pracował jako radny w Gminnej Radzie Narodowej. W 1957 roku założył Koło ZBoWiD-u w Suchym Lesie, którego został prezesem. Od 1970 roku należał do Koła Przyjaciół Harcerzy. Od 1978 roku uczestniczył w pracach Gminnej Rady Opiekuńczej nad szkołami i placówkami oświatowo-wychowawczymi w Suchym Lesie.
Za działalność społeczno – polityczną oraz aktywny udział w powstaniu wielkopolskim otrzymał wiele nagród, odznaczeń i dyplomów.
Kres życia
Stanisław Zwolenkiewicz zmarł w Poznaniu 24 lutego 1994 roku. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Morasku dnia 3 marca 1994 roku.
Źródła:
– Ryszard Chruszczewski “Zarys historii Gminy Suchy Las i jej mieszkańców”, s. 206-207, Wyd. eMPi2 Poznań 2010
– Zenon Pilarczyk “Pożegnanie ostatniego powstańca”, Gazeta Sucholeska nr 3 (24) marzec 1994
– Kronika Szkoły Podstawowej im. Wojciecha Bogusławskiego w Suchym Lesie