Kazimierz Piotrowiak
POCHODZENIE
Kazimierz Piotrowiak urodził się 21 lutego 1916 roku w Ziemlinie. Jego rodzicami byli Marianna i Feliks. Matka pochodziła z Grabianowa, a ojciec z Ziemlina, wsi położonych w gminie Krobia.
EDUKACJA
Naukę rozpoczął w Szkole Powszechnej w Ziemlinie i uczył się w niej do 14 roku życia. Ukończył ją z bardzo dobrymi wynikami w 1930 roku. Następnie podjął naukę w Seminarium Nauczycielskim, które znajdowało się w Rawiczu. Zaczął tam od kursu wstępnego wobec nieukończenia klasy 7 i języka niemieckiego. Po zamknięciu szkoły w Rawiczu przeniesiono go do Grudziądza, gdzie kontynuował klasę 5 tego seminarium. W 1937 roku zdał maturę.
ETAPY DZIAŁALNOŚCI – ROZPOCZĘCIE PRACY ZAWODOWEJ
Przez cały rok 1937 Kazimierz Piotrowiak był bez pracy z powodu dużego bezrobocia panującego przed II wojną światową. W 1938 roku zaczął pracować w Publicznej Szkole Powszechnej w Nieparcie. Praca ta była na pół etatu, dotyczyła tylko godzin nadliczbowych i trwała zaledwie 2 miesiące. W listopadzie 1938 roku otrzymał posadę nauczyciela w Duboku na Polesiu, ale nadal szukał pracy, która znajdowałaby się bliżej domu rodzinnego. Zgłosił się do Inspektoratu w Rybniku. Otrzymał pracę nauczyciela kontraktowego w Publicznej Szkole Powszechnej w Rogowie nad Olzą, na pełen etat 30 godzin. Uczył klasę trzecią wszystkich przedmiotów, a w klasach starszych fizyki i historii. Obowiązki nauczyciela pełnił w tej szkole aż do wybuchu II wojny światowej.
ETAP PIERWSZY – PIERWSZY ROK SZKOLNY PO ZAKOŃCZENIU II WOJNY ŚWIATOWEJ
W rodzinnym Ziemlinie zastała go wojna. Wraz z rodzicami wywłaszczony został do Ludwinowa, gdzie pracował do końca wojny jako robotnik rolny. Po zakończeniu działań wojennych na terenie powiatu gostyńskiego 5 lutego 1945 roku objął obowiązki kierownika Publicznej Szkoły Powszechnej w Sułkowicach. Rozpoczął nauczanie i organizowanie szkoły po przerwie spowodowanej II wojnę światową. Na początku pracy zawodowej dodatkową trudnością było powołanie do szkoły po przerwie wojennej aż 7 roczników.
ETAP DRUGI – PUBLICZNA SZKOŁA POWSZECHNA W SUŁKOWICACH
Dzieci z roczników od 1931 do 1937 zostały podzielone przez Kazimierza Piotrowiaka na dwie zasadnicze grupy według wieku i umiejętności. On sam bowiem był jedynym nauczycielem w szkole. Został do tej pracy wszechstronnie przygotowany. Nauczał wszystkich przedmiotów dzieci, młodzież oraz dorosłych, którzy chcieli uzupełnić swoją wiedzę po latach okupacji hitlerowskiej. Brakowało wszystkiego, zwłaszcza podręczników i materiałów piśmienniczych. Pierwszy rok szkolny po wojnie zakończono 14 lipca 1945 roku, czyli trwał zaledwie pół roku. Dla Kazimierza Piotrowiaka nie było wakacji, ponieważ w miesiącach letnich zorganizował kurs kulinarny i zapraw dla dziewcząt. Był to pierwszy tego typu kurs po wojnie w powiecie gostyńskim.
ETAP DRUGI – KURS OŚWIATY DLA DOROSŁYCH
W następnym roku szkolnym stworzono trzy klasy, ale I i II połączono w jeden komplet, który liczył 52 uczniów. Kolejną inicjatywą Kazimierza Piotrowiaka i wyzwaniem dla niego był „Kurs Oświaty Dorosłych”. Na kurs ten zgłosiło się 23 uczniów w wieku od 15 do 20 lat. Lekcje odbywały się 3 razy w tygodniu po 4 godziny dziennie.
ETAP TRZECI – KULTURALNA I SPOŁECZNA AKTYWACJA DZIECI I MŁODZIEŻY
Kazimierz Piotrowiak urządził pierwszą Wigilię w szkole w Sułkowicach po zakończeniu II wojny światowej. Zorganizował rocznicę wyzwolenia naszej okolicy, naszej Ojczyzny. Stworzył pierwsze młodzieżowe koło PCK. W roku 1946 przygotował także młodzież do występu w sztuce teatralnej w drugie święto wielkanocne. Uczniowie odegrali wtedy w szkole podstawowej przedstawienie „Kachna’’. Aktorami była głównie młodzież zrzeszona w Kole Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici”, którym kierował Jan Olejniczak.
ETAP CZWARTY – ZAŁOŻENIE MŁODZIEŻOWEGO SZKOLNEGO ZESPOŁU BISKUPIAŃSKIEGO
Jan Olejniczak i Kazimierz Piotrowiak po odniesionym sukcesie zaczęli tworzyć Młodzieżowy Szkolny Zespół Biskupiański. Jego celem było przygotowanie z młodzieżą działającą w ,,Wici” inscenizacji „Idziem do ciebie ziemio, matka nasza” według tekstu Marii Konopnickiej. Przestawienie zostało odegrane na I Wielkopolskim Wieńcu Żniwnym zorganizowanym w Poznaniu. W tej inscenizacji wzięło udział 10 par biskupiańskich, które ubrane były w kompletne stroje biskupiańskie i mówiły gwarą. Przygotowanie poszczególnych części tych strojów dla dziewcząt i chłopców wiązało się dla Kazimierza Piotrowiaka z dużymi trudnościami. Muzykami zespołu zostali grający na dudach i skrzypcach Józef Kabała i Stanisław Skrzypalik. Próby zespołu rozpoczynały się późnym wieczorem, dopiero po godzinie 22.00. Ćwiczono na nich przyśpiewki oraz tańce: wiwat, przodek, równy. Występ dla dużej widowni odbył się 9 września 1945 roku i okazał się wielkim sukcesem zarówno dla młodzieży, jak i pomysłodawców całego przedstawienia: Kazimierza Piotrowiaka i Jana Olejniczaka. http://www.biskupizna.pl/asp/pl_start.asp?ref=1&typ=13&menu=9&strona=1&schemat=0
ETAP PIĄTY – ŻYCIE RODZINNE
W dniu 21 sierpnia 1946 roku Kazimierz Piotrowiak poślubił Walerię Andrzejewską, z którą spłodził troje dzieci: Joannę (urodzoną w 1947 roku), Annę (zmarłą po porodzie) oraz Mirosława (urodzonego w 1950 roku). Kazimierz Piotrowiak mieszkał z rodziną w Krobi. Wspólnie z żoną angażował się w działalność społeczną na rzecz wsi. Oboje uwielbiali pracę w ogrodzie przydomowym. Chętnie przyjmowali gości i częstowali ich domowym ciastem. Córka Kazimierza Piotrowiaka – Joanna wyszła za mąż za Marka Paździora. Zostali rodzicami Małgorzaty i Ewy.
ETAP SZÓSTY – PRACA PEDAGOGICZNA
Praca pedagogiczna Kazimierza Piotrowiaka trwała normalnie przez wszystkie lata. Uczył dzieci, młodzież i dorosłych. W latach 1946-1949 prowadził kurs dla dorosłych z zakresu 7-klasowej szkoły podstawowej. W tym samym czasie nauczał w Trzyletniej Szkole Przysposobienia Rolniczego. Dzięki staraniom kierownika Kazimierza Piotrowiaka 15 sierpnia 1951 roku podniesiono stopień organizacyjny szkoły w Sułkowicach. Rozpoczęła w niej wówczas pracę nauczycielka Kazimiera Górniakówna. Dla Sułkowic szkołami zbiorczymi były szkoły w Potarzycy, Domachowie i Krobi. Szkoła z dwoma nauczycielami funkcjonowała 14 lat, aż do 1965 roku. Wolny czas Kazimierza Piotrowiaka wypełniały zajęcia pozalekcyjne, prowadzenie koła teatralnego, praca na rzecz środowiska wiejskiego, prowadzenie kroniki szkolnej i organizowanie konkursów szkolnych. Przeżywał radość i dumę, gdy podniesiono stopień organizacyjny szkoły w Sułkowicach do sześciu klas, z którymi pracowało trzech nauczycieli w roku szkolnym 1965/1966. Współpracował wtedy z Kazimierą Sarbinowską i Bronisławą Hudzińską. W kolejnym roku szkolnym zorganizował siódmą klasę, a pracę rozpoczęła Barbara Wróbel. Od 2 września 1968 roku do szkoły chodziło osiem roczników i pracowało tam pięciu nauczycieli. Zatrudniona została Lidia Ziętek.
ETAP SIÓDMY – DZIAŁALOŚĆ NA RZECZ WSI SUŁKOWICE I POSADOWO
W latach 1947-1986 Kazimierz Piotrowiak działał aktywnie w Ochotniczej Staży Pożarnej w Sułkowicach. Zainicjował robudowę remizy dla OSP, połączonej ze świetlicą wiejską. Stworzył również statut dla powstającego w Sułkowicach Kółka Rolniczego. Działał również w szeregach harcerstwa. Różnorodne akcje i prace organizowane w Sułkowicach i Posadowie, których się podejmował miały na celu polepszyć i uławić życie na wsi. Uroczystości, wspólna zabawa, występy dzieci i młodzieży integrowały mieszkańców.
ETAP ÓSMY – PRZEJŚCIE NA EMERYTURĘ
Na emeryturę przeszedł 1 września 1978 roku. Jeszcze przez dwa lata od września 1979 do końca czerwca 1980 roku pracował razem z Moniką Hałas w bibliotece szkolnej w Krobi. Mając 78 lat uczył młodzież w szkole zawodowej w Krobi. Pracował tam jako nauczyciel aż do 1994 roku. Cieszył się ogromnym szacunkiem, był zarówno wychowawcą, jak i przyjacielem młodzieży.
ODZNACZENIA RESORTOWE I ŚRODOWISKOWE
Kazimierz Piotrowiak został odznaczony: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1978 r.), Złotym Krzyżem Zasługi (1973 r.), Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej (1975 r.). Otrzymał wiele dyplomów i odznaczeń za osiągnięcia w pracy nauczyciela oraz za budowę szkół: Medal Tysiąclecia Państwa Polskiego (1966 r.), Złotą Odznakę ZNP, Odznakę za Zasługi dla Województwa Leszczyńskiego (1982 r.), Srebrny i Złoty Medal za Zasługi dla Pożarnictwa (1972 r.), Zasłużony dla Gminy Krobia (2008 r.).
Zmarł 27 września 2011 roku. Jego grób znajduje się na starym cmentarzu w pobliżu kościoła świętego Idziego w Krobi.
ZNACZENIE POSTACI DLA JEJ WSPÓŁCZESNYCH I POTOMNYCH
Po zakończeniu II wojny światowej Kazimierz Piotrowiak stworzył od podstaw Publiczną Szkołę Powszechną w Sułkowicach. Wprawdzie budynek już istniał, ale musiał w nim zorganizować wszystko. Jego inicjatywa, zapał i chęć działania stały się dla mieszkańców Sułkowic i Posadowa iskrą zapalajacą do wspólnego wysiłku przy tworzeniu szkoły. Kazimierz Piotrowiak przez 33 lata pracy pedagogicznej ukochał tę placówkę, która pod jego kierownictwem przechodziła kolejne etapy reorganizacji. Zaczynał pracę w szkole o trzech klasach, aby w 1968 roku uzyskać dla niej status pełnej ośmioklasowej placówki.
WYMAGAJĄCY NAUCZYCIEL, DOBRY PRZYJACIEL, UCZYNNY SĄSIAD
Kazimierz Piotrowiak był dla uczniów wymagającym nauczycielem, sprawiedliwym wychowawcą i doradcą. Dla dorosłych mieszkańców Sułkowic i Posadowa był przyjacielem, życzliwym i uczynnym sąsiadem. Wiejska szkoła stworzona przez Kazimierza Piotrowiaka była centrum życia wsi. Stała się miejscem, do którego zawsze można było przyjść i prosić o radę lub pomoc. Mieszkańcy Sułkowic i Posadowa darzyli Kazimierza Piotrowiaka bezgranicznym zaufaniem i szacunkiem.
POWSTANIE MŁODZIEŻOWEGO SZKOLNEGO ZESPOŁU BISKUPIAŃSKIEGO
Z incjatywy Kazimierza Piotrowiaka powstał Młodzieżowy Szkolny Zespół Biskupiański. Pierwszy występ dla szerokiego grona publiczności młodzież dała na I Wielkopolskim Wieńcu Żniwnym w Poznaniu we wrześniu 1945 roku. Zespół występował ponadto na uroczystościach szkolnych, wiejskich i gminnych. Koncertował także w siedzibie zespołu ,,Mazowsze” w Karolinie. Za przygotowanie młodzieży od strony artystycznej i za zgromadzenie odpowiednich strojów odpowiedzialny był Kazimierz Piotrowiak. Zauważył, że w wyniku działań wojennych kultura, tradycje, zwyczaje, gwara oraz piękne biskupiańskie stroje zaczęły zanikać. Obecnie stroje biskupiańskie najczęściej widzimy tylko na uroczystościach religijnych i podczas występów zespołów biskupiańskich z Domachowa i Starej Krobi. Przez 33 lata (1945-1978) pracy w szkole w Sułkowicach, Biskupizna była „oczkiem w głowie” Kazimierza Piotrowiaka. Zawdzięczamy mu to, że do dnia dzisiejszego możemy oglądać piękne stroje i obrzędy ludowe oraz słuchać muzyki biskupiańskiej granej na dudach i skrzypcach.
KAZIMIERZ PIOTROWIAK
Kazimierz Piotrkowiak was born in 1916 in Ziemlin. When he finished primary school he enrolled in the Teacher’s Seminary, which was located in Rawicz. After the closure of school in Rawicz he was transferred to Grudziadz, where he continued his education. In 1937 he graduated. In 1938 he began work at the school in Niepart.This work was not a full-time teacher in overtime. He taught a class 3 in all subjects, and in older classes of physics and history. During the war his parents were expropriated to Ludwinowo, where he worked until the end of the war as a worker. After the end of war began work in Sułkowice, as interim head of the school. The first year after the war ended on July 14 1945.r which lasted about half a year. For Kazimierz was not a holiday. He organized a culinary course for girls. It was the first such course in the county after the war in Gostyń. The new school year created 3 classes but I and II were combined in one set, (52 students). Classes were held three times a week for four hours a day. Kazimierz Piotrowiak organized the first Christmas Eve in a school in Sułkowice after the end of World War II. Today we would call it probably meeting with the wafer. He organized anniversary of the liberation of our neighborhood, our country. He createdthe first circle of youth Red Cross. He prepared young people for the second feast of Easter play at primary school performance “Kachna”. Currently costumes from Biskupizna we usually see at religious ceremonies and during performances . For 33 years (1945-1978) working in a school in Sułkowice Biskupizna was the “pride and joy” of Kazimierz. Pedagogical work normally lasted through all the years. He taught children, adolescents, and adults. For three years (1946-1949) ran a course for adults in the range 7 – class of primary school. At the same time he taught in a three-year School of Agricultural Resettlement. August 15, 1951 began work at school teacher Kazimiera Górniakówna. For Sułkowice schools were collecting school in Potarzyca, Domachowo and Krobia. Time teacher filled with lessons, activities, keeping the wheels theatrical work for the rural environment, conducting and organizing yearbook school courses. In 1968 it was 8 school yearbooks and worked there five teachers. He retired 1 September 1978, yet for two years (1979-1980) worked in the school library in Krobia. He also taught at a vocational school in Krobia until 1994. He received many diplomas and awards for achievements in teaching, for the construction of schools monuments of the Millennium, the Order of Merit for Region Leszno, Silver and Gold Medal for Merit for the Fire Service. He died on 27 September 2011. His grave is located in the old cemetery near the church of St. Giles in Krobia.
BIBLIOGRAFIA
Kazimierz Piotrowiak, Kronika szkolna Publicznej Szkoły Powszechnej w Sułkowicach 02.1945-06.1953.
Kazimierz Piotrowiak, Kronika szkolna Publicznej Szkoły Powszechnej w Sułkowicach 1954-1978.
Jóźwiak I., Kazimierz Piotrowiak – nauczyciel regionalista, “Sąsiedzi Sąsiadom” nr. 5, Krobia 2005, s. 18-19.
Waluś M., Pamięć pozostanie Kazimierz Piotrowiak (1916-2011), “Kasztelania”, Krobia 2011, s. 20.
www.sulkowice.powiatgostyn pl./Wgląd do historii –BIULETYN Szkoły Podstawowej w Sułkowicach
www.biskupizna.pl