Pochodzenie

Ksiądz Andrzej Żurański urodził się 30 listopada 1916 roku w Lubrańcu na Kujawach. Syn gospodarza Wawrzyńca Żurańskiego i jego drugiej żony Stefanii z domu Balcerak.

Dzieciństwo

Ksiądz miał dwanaścioro rodzeństwa. Ojciec z pierwszą żoną, z domu Tomczak, miał czworo dzieci w tym Józefa i Genowefę. Dzieci z drugiego związku ojca to Edward, Mieczysław, Jadwiga, Stanisław, Andrzej (ksiądz), Wincenty, Bolesław, Marianna i Bogumiła. Wraz z rodzeństwem pomagał rodzicom w gospodarstwie rolnym, w którym zawsze było dużo pracy. Jednak już jako dziecko wyróżniał się wyjątkową pobożnością i uwielbieniem Boga.

Edukacja

Do szkoły powszechnej uczęszczał w Lubrańcu. Szkołę średnią ukończył we Włocławku (dziś Liceum im. Ks. Jana Długosza), a następnie Seminarium Duchowne również we Włocławku. Święcenia kapłańskie otrzymał 12 czerwca 1949 roku w bazylice katedralnej we Włocławku z rąk ks. bp. Karola Radońskiego. Prymicyjną Mszę św. odprawił 19 czerwca 1949 roku w kościele parafialnym w rodzinnej Kłobi.

Etapy działalności

PRACA WIKARIUSZA

Jako wikariusz swoją posługę kapłańską pełnił w Parafii św. Jana Chrzciciela we Włocławku, a następnie w Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Grzegorzewie koło Koła.

POSŁUGA DUSZPASTERSKA W BUDZISŁAWIU KOŚCIELNYM

TRUDNE POCZĄTKI

1 października 1959 roku z polecenia biskupa włocławskiego Antoniego Pawłowskiego ksiądz Andrzej Żurański objął Parafię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Budzisławiu Kościelnym, do której przybył z Parafii Wszystkich Świętych w Wąsoszach, gdzie posługiwał już jako proboszcz. Warunki, jakie zastał do pracy duszpasterskiej w parafii były bardzo skromne. Jeszcze w czasie II wojny światowej w 1940 roku Niemcy dokonali konfiskaty dzwonów, a dwa lata później w roku 1942 rozebrali drewniany zabytkowy kościół parafialny. Po zakończeniu niemieckiej okupacji posługę duszpasterską oraz msze święte sprawowano w dawnej sali parafialnej i ludowej, która mieściła się w remizie straży pożarnej. W 1952 roku został wyremontowany i adaptowany na potrzeby kościoła barak. Wewnątrz znajdował się jeden ołtarz z tabernakulum. Nowy ksiądz szybko dał się poznać jako znakomity gospodarz i organizator życia parafialnego. Prace rozpoczął od postawienia stalowej dzwonnicy w 1960 roku i zawieszenia na niej trzech dzwonów. Dwa dzwony, największy „Feliks” i najmniejszy „Ave Maria”, konsekrował ks. bp Antoni Pawłowski podczas wizytacji parafii w 1963 roku. Ksiądz nadzorował też wykonanie wielu innych prac. Na miejscowym cmentarzu wykopano studnię i wstawiono żeliwne przęsła między słupki z cegły na frontowej ścianie ogrodzenia cmentarza. Wokół kościoła założono betonowy chodnik oraz ogrodzono siatką plac przy kościele i plac, na którym stał przed rozbiórką stary kościół. Parafia rozwijała się nie tylko materialnie, ale również duchowo. Pięć rodzin będących w związku niesakramentalnym zawarło sakramentalny związek małżeński, a cztery dorosłe osoby przyjęły wiarę katolicką.

UROCZYSTOŚCI MILENIJNE W PARAFII

Ksiądz proboszcz razem z parafianami, zarówno pod względem duchowym jak i materialnym, bardzo starannie przygotowywał się do uroczystości milenijnych. Świątynia została wewnątrz pomalowana, a z zewnątrz otynkowana. Parafianie zakupili ogniotrwałe pancerne tabernakulum, chorągwie z wizerunkami świętych Pustelników Andrzeja Świerada i Benedykta, baldachim zdobiony złotem oraz chrzcielnicę dębową. Uroczystościom roku milenijnego, które odbyły się 10 lipca 1966 roku przewodniczył ks. bp Kazimierz Majdański. Obecni byli również księża z kilku dekanatów oraz wierni miejscowi i z sąsiednich parafii „w liczbie około czterech tysięcy” jak zapisał ks. proboszcz w kronice parafialnej. W czasie uroczystej sumy ksiądz biskup poświęcił ufundowane przez parafian obrazy: obraz św. Benedykta Budzisławskiego, który został namalowany przez malarza z Krakowa Stefana Brzozowskiego oraz obraz św. Andrzeja Świerada autorstwa włocławskiego malarza Teodorowicza. Pieśni śpiewał dziecięcy chór pod kierunkiem kleryka Towarzystwa Salezjańskiego z Lądu, Bogdana Walczykiewicza. Po sumie został odczytany dekret Stolicy Apostolskiej ustanawiający w Budzisławiu Kościelnym odpust parafialny na dzień 13 lipca (lub w ciągu siedmiu najbliższych dni) ku czci wyznawców św. Andrzeja Świerada i św. Benedykta Budzisławskiego.

MISJE ŚWIĘTE I NAWIEDZENIE KOPII OBRAZU MATKI BOŻEJ CZĘSTOCHOWSKIEJ

Kolejnym ważnym wydarzeniem, w które bardzo mocno zaangażował się ksiądz A. Żurański, były rozpoczynające się w parafii 29 maja 1975 roku misje święte przygotowujące duchowo parafian do uroczystości nawiedzenia kopii Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Misje prowadził ojciec Marek Pociecha z zakonu Ojców Bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej. Nawiedzenie kopii Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej miało miejsce 5 czerwca 1975 roku. Parafianie na tę uroczystość, której przewodniczył ks. bp Kazimierz Majdański, zakupili puszkę pozłacaną, trzy dywany, dwudziestometrowy chodnik. Pochodzący z parafii ksiądz Aleksander Maciejewski, Ojciec Duchowny Seminarium we Włocławku, ufundował kielich pozłacany. Zakupiono też ornat gotycki oraz kapę.

BUDOWA NOWEGO KOŚCIOŁA PARAFIALNEGO

Niewątpliwie jednym z najważniejszych i największych działań materialnych księdza Andrzeja Żurańskiego była budowa nowej świątyni w Budzisławiu Kościelnym. W latach 70. XX w. przy pomocy parafian rozpoczął starania o pozwolenie na budowę kościoła. Takie zezwolenie wydane przez Urząd Wojewódzki w Koninie otrzymał 10 czerwca 1974 roku. Po zatwierdzeniu planów opracowanych przez mgr. inż. Aleksandra Holasa z Poznania 15 lipca 1976 roku proboszcz wraz z parafianami rozpoczął budowę kościoła na nowym placu w pobliżu plebanii. Podstawowym materiałem budowlanym był granit łupany ze Strzegomia i cegła. Poświęcenia i położenia kamienia węgielnego dokonał biskup włocławski Jan Zaręba 15 maja 1977 roku. W tym przedsięwzięciu księdza bardzo chętnie wspierali wszyscy parafianie. Mężczyźni pomagali w pracach budowlanych, kobiety na plebanii, były wśród nich i takie, które wykonywały lżejsze prace związane z budową. Równie chętnie młodzież podejmowała się wykonywania różnych zadań. Budowę świątyni ukończono po czterech latach. W kronice parafialnej ksiądz proboszcz zapisał „Dzień 12 lipca 1981 roku zapisał się w dziejach parafii Budzisław Kościelny złotymi zgłoskami”. W tym właśnie dniu ks. bp Jan Zaręba poświęcił nowy kościół parafialny. Na uroczystości był obecny budowniczy – majster, Tadeusz Urban z Ostrowa Wielkopolskiego. Proboszcz zadbał również o otocznie wokół świątyni. Posadzono ozdobne krzewy, tuje, cisy i srebrne świerki. Współcześnie są to już niemal pomniki przyrody. Całość ogrodzono żelaznym ogrodzeniem.

900 – LECIE KANONIZACJI ŚWIĘTYCH ANDRZEJA I BENEDYKTA

Kolejnym działaniem księdza było przygotowanie Wielkiego Jubileuszu 900 – lecia Kanonizacji Patronów parafialnego kościoła – świętych Andrzeja Świerada i Benedykta. Na tę uroczystość wykonana została z piaskowca płaskorzeźba przedstawiająca świętych, którą 13 lipca 1983 roku poświęcił ks. bp Roman Andrzejewski.

PAMIĘĆ O ZMARŁYCH

Proboszcz nie zapomniał o zmarłych kapłanach pochowanych na miejscowym cmentarzu, których grobowce uległy zniszczeniu. Zlecił przebudowę grobowca księdza Franciszka Pawłowskiego oraz wspólnego grobowca księży – Józefa Bąkowskiego i Marcina Nowakowskiego.

UZNANIE

W dowód uznania za właściwą postawę kapłańską i trud pracy duszpasterskiej oraz wybudowanie świątyni parafialnej, na mocy dekretu ks. biskupa włocławskiego Jana Zręby z dnia 26 sierpnia 1980 roku, ksiądz Andrzej Żurański otrzymał tytuł Księdza Kanonika.

CHOROBA I WIECZNY SPOCZYNEK

Ksiądz Andrzej Żurański bardzo poważnie zachorował latem 1984 roku. Od 16 lipca do 1 sierpnia 1984 roku przebywał w Szpitalu Wojewódzkim w Koninie. Nie wyraził zgody na leczenie operacyjne. Na własną prośbę został wypisany do domu. Już wcześniej, 15 lipca, złożył pisemną prośbę do Kurii we Włocławku o zwolnienie go ze stanowiska proboszcza parafii. W odpowiedzi ks. bp Jan Zaręba informował, iż z dniem 25 sierpnia 1984 roku kieruje Księdza Kanonika na emeryturę. Ksiądz Andrzej Żurański emerytem jednak nigdy nie został, zmarł 5 sierpnia 1984 roku w Budzisławiu Kościelnym. Miał 68 lat. Jest pochowany na miejscowym cmentarzu.

Znaczenie postaci

Ksiądz Kanonik Andrzej Żurański to kapłan, który troszczył się zarówno o rozwój duchowy parafian, jak i materialny parafii. W czasie swojej posługi kapłańskiej z wielką pasją głosił Słowo Boże, udzielał sakramentów świętych, a po zakończonych w szkole przez dzieci lekcjach sam nauczał religii w ciasnej salce katechetycznej mieszczącej się na terenie plebanii. Przygotowywał dzieci do przyjęcia I Komunii świętej, młodzież do sakramentu bierzmowania. Pod jego kierownictwem wybudowano nowy kościół parafialny. Było to wielkie wyzwanie, ogromny trud i wysiłek zarówno fizyczny jak i psychiczny. Na terenie plebanii dla własnych potrzeb prowadził małe gospodarstwo rolne. Niekiedy sam orał czy bronował konno parafialną ziemię. Księdza wspierała rodzina, siostra Marianna z mężem i dziećmi oraz najmłodsza siostra, Bogumiła, która na plebanii prowadziła gospodarstwo domowe. Parafianie zapamiętali go jako świetnego organizatora, zawsze całym sercem zaangażowanego w każdą uroczystość religijną, skromnego i oszczędnego człowieka, doskonałego gospodarza. Za jego zasługi wspólnota parafialna w Budzisławiu Kościelnym ufundowała tablicę pamiątkową, która widnieje w świątyni, a jedna z ulic w Budzisławiu Kościelnym nosi nazwę Księdza Andrzeja Żurańskiego.

Źródła:

Wywiad przeprowadzony z rodziną księdza Andrzeja Żurańskiego – Benedyktem Śmigielskim i Edwardem Śmigielskim oraz siostrą księdza Bogumiłą Żurańską.

Kronika Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Budzisławiu Kościelnym pisana przez księdza Andrzeja Żurańskiego.

Materiały udostępnione przez rodziny Śmigielskich z Kłobi.

http://web.diecezja.wloclawek.pl/parafia/WnieboNMP_BudzKoscielny/index.htm