Pochodzenie
Urodzony w 1906 roku w Borku Wielkopolskim, w okolicach Gostynia. Zmarły w 1976 roku w Bolewicach, w okolicach Nowego Tomyśla. Pochowany w Morasku, w Poznaniu.
Dzieciństwo
Mama Wiktoria, ojciec Antoni. Oboje byli rolnikami. Ludwik był przedostatnim dzieckiem z ośmiorga rodzeństwa, z drugiego małżeństwa.
Edukacja
W okresie Powstania Wielkopolskiego uczęszczał do niemieckiego Gimnazjum, gdzie bardzo dobrze nauczył się języka niemieckiego. Ukończył Gimnazjum polskie. W latach 1924 – 1926 podjął naukę w seminarium nauczycielskim w Rawiczu, gdzie zdał maturę z każdego nauczanego przedmiotu. Odbywając praktyki zawodowe pracował jako nauczyciel, nie otrzymując wynagrodzenia.
Rodzina
Zawarł związek małżeński z Anną, nauczycielką geografii, z którą miał czworo dzieci. Miał dwie córki: Barbarę (z wykształcenia prawnik) i Zofię (z wykształcenia nauczycielka) oraz dwóch synów: Romana (ukończył studia dyplomatyczno – konsularne) i Wojciecha (z wykształcenia nauczyciela). Stworzony przez niego dom rodzinny był pełen życzliwości, ciepła i wsparcia.
Praca zawodowa oraz działalność społeczna
Praca zawodowa
Ludwik Paprzycki pracę zawodową rozpoczął w 1925 roku, w szkole, w Jastrzębsku, w okolicach Zbąszynia. Był nauczycielem przyrody, muzyki, wychowania – fizycznego. Pracując w zawodzie uzyskał certyfikat moralności. W drodze konkursu, w 1936 roku został kierownikiem szkoły w Bolewicach. Wybuch II wojny światowej przerwał jego pracę w szkole. W tym czasie pracował jako drwal w lesie, później przy żywicowaniu oraz w biurze nadleśnictwa jako pracownik biurowy. W okresie wojny stracił wszystko. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku, powrócił do pracy w szkole. W zawodzie nauczyciela pracował do 1960 roku.
Nauczyciel
Ludwik Paprzycki był kompetentnym pedagogiem, nauczycielem wymagającym, z dużym poczuciem humoru. Uczniowie bardzo chętnie uczestniczyli na jego zajęciach, aby poznawać historię świata, co było, co jest i co będzie. Zwracał uwagę na dyscyplinę, jako wychowawca wymagał od uczniów kultury osobistej. Uważał, że najważniejsza jest pamięć o swoim pochodzeniu. Pomagał nie tylko uczniom, ale także ich rodzinom, zarówno pod względem zawodowym, jak i prywatnym. Interesował się losami swoich podopiecznych.
Kierownik szkoły
Był jednym z 106 kierowników szkół w powiecie nowotomyskim. Kierował szkołą w Bolewicach, w której znajdowały się klasy mieszane, polsko – niemieckie. Sumiennie wypełniał swoje obowiązki, dbał o dobre mienie szkoły: w okresie wakacji remontował budynki szkolne, naprawiał ławki, malował ściany, uszczelniał okna itp. Dbał o wyposażenie szkoły w pomoce naukowe, sprowadzał podręczniki dla biednych dzieci. Wprowadził obowiązkową naukę czytania i pisania dla wszystkich dzieci w wieku od 7 do 14 lat w tempie przyspieszonym. W okresie wakacji organizował imprezy dla dzieci, z okazji świąt organizował spotkania przy choince, Jasełka Bożonarodzeniowe, na które zapraszał rodziców uczniów. Przejmując się losem biednych rodzin, sierot, półsierot, obdarowywał je chlebem, piernikami. W latach kiedy kierował szkołą, prowadził osobiste zapiski.
Działalność społeczna
W 1947 roku Ludwik Paprzycki zainicjował elektryfikację Bolewic. W czynie społecznym zainicjował budowę sali wiejskiej, gdzie kierował chórem śpiewaczym, realizował wydarzenia kulturalne, organizował szkolne akademie, a chętni mieszkańcy wystawiali sztuki teatralne. Był bardzo zaangażowany w życie kulturalne osób starszych, życie Kościoła poprzez prowadzenie chóru kościelnego.
Organizacje społeczne
Był aktywnym członkiem Związku Kółek Śpiewaczych oraz czynnym członkiem Polskiego Stronnictwa Ludowego, a po wojnie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego.
Zainteresowania
Uwielbiał pracę z ludźmi, dziećmi i ich rodzicami, dlatego w pełni poświęcił się pracy zawodowej, którą traktował jako misję. Był pszczelarzem, swój wolny czas spędzał w ogrodzie, gdzie prowadził długie rozmowy z sąsiadami, czy odwiedzającymi go wychowankami. Prowadził szklarnię, gdzie hodował warzywa.
Znaczenie postaci dla społeczności Bolewic
Rozpowszechnił naukę czytania i pisania wśród ludzi. Zasłużył się dla społeczności Bolewic poprzez wychowanie roczników powojennych. Dbał o dobre mienie szkoły prowadząc prace remontowe budynku oraz organizując szkolne akademie. Organizował życie kulturalne mieszkańcom Bolewic. Przyczynił się do budowy Domu Kultury, gdzie prowadził chór śpiewaczy. Zainicjował budowę transformatora w Bolewicach.
Źródła
1. Wywiad z panem Romualdem Stasiakiem, wnukiem pana Ludwika Paprzyckiego.
2. Wywiad z panem Stanisławem Łodygą, wychowankiem pana Ludwika Paprzyckiego.
3. Kroniki szkolne.
4. “Gazeta chłopska”.
5. Zbiór zgromadzonych zdjęć, przekazanych przez członków rodziny.