Po zakończeniu II wojny światowej Zofia uczęszczała do szkoły podstawowej w Wągrowcu. W roku 1949 ukończyła 7 klas Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Podstawowego przy Liceum Pedagogicznym i dalej chodziła do Liceum Pedagogicznego. Z uwagi na ciężkie warunki materialne rodziny musiała przerwać naukę. W czasie pracy została oddelegowana na Kurs Finansowy dla pracowników Wydziału Podatków Wiejskich Powiatowej Rady Narodowej.Przez Prezydium Rady Ministrów w Warszawie została skierowana na 5-tygodniowy kurs dla kierowników referatów ogólnogospodarczych organizowany w Ośrodku Szkoleniowym Prezydium Rady Ministrów w Szczecinie od 18.04 do 22.05.1952 r. Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących kontynuowała w Gnieźnie. Świadectwo maturalne otrzymała w 1971 r.

Pani Zofia od 02 stycznia 1951 r.rozpoczęła pracę w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Wągrowcu. W tym czasie odbywa kursy zawodowe i została mianowana urzędnikiem państwowym.21 marca 1953 r. wyszła za mąż za Zenona Gąsiorka z Gniezna. Ma dwoje dzieci – córkę Elżbietę i syna Tadeusza.

W roku 1965 podjęła pracę w Liceum Medycznym w Gnieźnie. Kiedy dzieci zaczęły uczęszczać do szkoły podjęła pracę społeczną- prowadziła komitety rodzicielskie, organizowała imprezy edukacyjne, wycieczki szkolne, studniówki, bale maturalne . Całe jej życie przepełnione jest pracą nie tylko zawodową ale i społeczną. W pracy zawodowej i społecznej jest bardzo zaangażowana i sumienna pełna różnorodnych inicjatyw. Dobro młodzieży zawsze leżało jej głęboko na sercu.Pełniąc funkcję kierownika administracyjno- gospodarczego starała się pozyskać w 1978 r. własny budynek szkolny i budować internat, aby młodzież miała dobre warunki do nauki i odpoczynku. Z jej inicjatywy Komitet Rodzicielski powołuje Społeczny Komitet Budowy Internatu.Prezydent Miasta Gniezna powołuje ją na Pełnomocnika Społecznego Komitetu Budowy.Jej zaangażowanie było ogromne- sprzedaje cegiełki, wysyła apele, gromadzi środki pozabudżetowe , które umożliwiły podjęcie działań na rzecz rozpoczęcia budowy internatu. Jej upór i entuzjazm sprawił, że budowa w największym okresie kryzysu gospodarczego i politycznego zastała rozpoczęta. Dzięki jej zabiegom została wpisana do planu centralnego i 12 maja 1995 r.oddana do użytku młodzieży.Pani Zofia Gąsiorek była inicjatorką zorganizowania w Gnieźnie I Międzynarodowego Kongresu Edukacji w Pielęgniarstwie przy współpracy i pod patronatem Akademii Medycznej w Poznaniu. Pani Zofia podejmuje wiele cennych inicjatyw na rzecz miasta. Jest długoletnią członkinią Towarzystwa Miłośników Gniezna. Przez kilka kadencji była członkiem Zarządu i dzięki temu mogła zgłaszać inicjatywy i je realizować. Między innymi z jej inicjatywy powstała ” Encyklopedia Gniezna i Ziemi Gnieźnieńskiej “. Potrafiła pozyskać do współpracy profesorów,którzy pomagali w tworzeniu haseł i przy współpracy redaktorów haseł udało się ,jako sekretarzowi redakcji encyklopedii, to dzieło stworzyć. Była bardzo zaangażowana i włożyła duży wkład pracy w budowę pomnika św.Wojciecha patrona Polski i Gniezna.Pomnik poświecił i pobłogosławił Ojciec Święty Jan Paweł II podczas pobytu w Gnieźnie w roku 1997.

W trudnym okresie kryzysu gospodarczo- społecznego udało się p.Zofii pozyskać dary dla Gniezna z Norwegii. Były to wózki inwalidzkie,pomoc dla bezdomnych- koce, odzież i żywność . W późniejszym czasie udało się jej sprowadzić dwa tiry darów z Niemiec. Z jej inicjatywy została również umieszczona tablica na Rynku w Gnieźnie upamiętniająca wybitnego generała – Józefa Hallera , a z kolei w Niechanowie pow.Gniezno była pomysłodawczynią umieszczenia tablicy upamiętniającej pobyt gen.Józefa Wybickiego- twórcę hymnu narodowego.Kolejnym zrealizowanym projektem było odsłonięcie w Gnieźnie tablicy upamiętniającej dawny cmentarz ewangelicki, który istniał w latach 1885- 1954- obecnie mieści się tam park.

Pani Zofia Gąsiorek w czasie swojej pracy zawodowej i społecznej dawała się poznać jako aktywny i życzliwy społecznik. Jej pasja i charyzma sprawiały, że wszelkie pomysły, inicjatywy starała się zakończyć pozytywnie dla dobra wspólnego. Jej dewizą życiową są słowa : ” To co robisz dla siebie – przeminie bezpowrotnie, co zrobisz dla innych- pozostanie wieczne “. Ta niezwykła kobieta z pewnością może być wzorem dla następnych pokoleń.